شعر - داستان- خاطره

میدمد صبح و کله بست سحاب الصبوح الصبوح یا اصحاب
میچکد ژاله بر رخ لاله المدام المدام یا احباب
میوزد از چمن نسیم بهشت هان بنوشید دم به دم می ناب
تخت زمرد زده است گل به چمن راح چون لعل آتشین دریاب
در میخانه بستهاند دگر افتتح یا مفتح الابواب
لب و دندانت را حقوق نمک هست بر جان و سینههای کباب
این چنین موسمی عجب باشد که ببندند میکده به شتاب
بر رخ ساقی پری پیکر همچو حافظ بنوش باده ناب
نوشته شده در چهارشنبه 04 اردیبهشت 1392| ساعت
09:46| توسط shahreyademan|
ارسال نظر(0)
فراموشی رمز عبور
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
ثبت نام کاربران
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
نظرات کاربران
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید

ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید